Vice Style

Je bent er tijdens een Youtube-zoektochtje vast wel eens per ongeluk tegen aan geknald: Dragers van rubberen maskers met levensechte (en soms wat minder) gezichten. Het is dus een echt dingetje. Lees hieronder een interview met fervent drager Femalemasklover.

-

Female masking, put bluntly, is really fucking weird. The hobby consists of men wearing latex masks of female faces, usually looking into a webcam, creating confusing scenarios where they talk to themselves in character, then taking the mask off without revealing their face. Strangely, considering there's a lot of latex involved, sex doesn't seem to be the focal point here, instead, female maskers enjoy the sensation of being a completely different person at their own leisure. I came across femalemasklover when I was Googling the topic and quickly became enamored by the soft doe eyes staring back at me.  

Zowel Maarten van der Horst als Meinke Klein stonden mooi te prijken bij Vice Style UK. Wij konden natuurlijk niet achterblijven. Kijk hieronder hoe Maarten vertelt over zijn internationale carriere en zijn collectie gebaseerd op dikke sekstoeristen in Bangkok.

Designing your MA graduate collection based on the clothes you'd see a fat, western sex tourist wear in Bangkok seems like a relatively unconventional thing to do, considering those clothes are usually sweat-drenched monstrosities. It's a good thing Maarten Van Der Horst did exactly that, though, because it earned him a spot at Fashion East in September. They launched the careers of Marios Schwab, Gareth Pugh, Jonathan Saunders, Louise Gray, and Henry Holland, so it's a big deal. Other than the whole sex tourist thing, the collection was influenced by transvestism - in particular John Waters and Divine - which must be kinda scary for the sort of people who are meant to buy what Maarten calls "chic, wearable, modern womenswear". Also, a little birdie tells us his next collection is based on Call Of Duty, which sort of blows our minds a little bit.

Mensen die met mode werken of er gewoonweg van houden, klagen veel. De ene dag houden ze van een bepaalde schoen, de volgende dag weigeren ze om er in een ruimte mee te zijn. De dingen waar we van houden (je weet dat ik op je Clarks en je opgerolde chino doel), daar mogen we maar maximaal twee weken van genieten. Daarna, is het meestal klaar en played out.

A lot of fashion people have a super-strong love and hate reflex. We fall in love with everyone, all of the time - that's what keeps us so fascinated by people, their looks, and their endless ways with eyeliner and sartorial micro-references worn solely for the benefit of people who also get that we're referencing page 126 of i-D March 2004. Then there's the dark, quick to judge, cruelly dismissive side of the fashion brain. This will pick up on something like a white belt and decide the wearer is a reactionary fool, a human portal into a vortex of boredom, mediocrity and petty prejudice, fraternizing with whom could lock you into an existence where your feet might make moves but your heart never dances, and living becomes something other people do.

Since most of this was written by a depressed VICE staffer who was moaning about everything, it's all put-downs. We figured venting some of this negative energy might clear his writer's block, so don't go expecting this piece to be balanced or even particularly logical, it's mostly focused on tearing apart the way we and the people we know dress.

Sanne Schepers won de aseksueel-klinkende 'G-star Raw Talent Award' met sexy blotenbuikenjurken en een flinke dot "individuele stijl en technische bekwaamheid," aldus serieuze media. Tijd om Sanne aan haar bekwame tand te voelen.

VICE: Waar kom jij opeens vandaan en waarom hadden wij nog nooit van jou gehoord?
Ik ben net afgestudeerd aan ArtEZ in Arnhem en heb zo ongeveer het hele jaar opgesloten gezeten om mijn eindcollectie te bedenken. Zou dat ermee te maken kunnen hebben?

Mwah, misschien.

Heb je trouwens al stomme dingen over jezelf en je collectie gelezen op het internet, of blijft het bij modeblogmeisjes die lyrisch 'COLOURBLOCKING!!!' op hun toetsenbord rammen?
Het valt mee met de modeblogmeisjes, geloof ik. Ik verbaas me er vooral over dat het over het algemeen ontzettend klopt wat er geschreven wordt. Heel leuk, want dat had ik niet verwacht. Ik dacht, ze zullen wel denken: 'Komt er weer eentje met zo'n ingewikkeld concept.'


Als je bezig bent met ontwerpen, denk je dan aan jezelf en wat jij zou willen dragen of denk je aan een model van 1m80 en hoe zulke meiden er sexy uit kunnen zien in jouw kleding?
Eerlijk gezegd ben ik tijdens het ontwerpen helemaal niet bezig met de vrouw die de kleding later zal dragen. Ik begin heel abstract, met een idee of concept. Dit werk ik uit in moulages, patronen en proefmodellen. Ik verwerk elk ontwerp op een bijna 'platte' manier, geconcentreerd op de constructie en afwerkingen. Deze 'platte ontwerpen' transformeren pas als er een persoon in zit. Eerlijk gezegd is dat voor mij ook elke keer weer een verrassing. Het draait in deze collectie dan ook meer om een nieuw soort kledingstuk en een nieuwe manier van kleding dragen.
Ik ben, denk ik, niet de ontwerper die de nieuwste hippe jurk bedenkt. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat een goed bedachte jurk elke vrouw mooier kan maken!

Kijk jij dingen af van modehuizen of ontwerpers waar je tegenop kijkt?
Absoluut niet, of in ieder geval doe ik er alles aan om dit niet te laten gebeuren. Ik heb het afgelopen jaar geen enkele show gekeken en geen tijdschrift gezien. Ik vind het juist heel belangrijk om te zoeken naar iets 'nieuws'. Ik vind dat het geen zin heeft om dingen na te doen, die dingen zijn tenslotte toch al gedaan? Zo vind ik het ook heel moeilijk om een collectie te ontwikkelen vanuit mooie sfeerbeelden. Ik zou niet weten wat ik hier als ontwerper dan nog aan zou moeten toevoegen. Laat mij maar lekker ingewikkeld mijn eigen concept bedenken.

Heb je enig idee wat je nu gaat doen of is er sprake van een zwart gat?
Ik heb gelukkig nog geen zwart gat ervaren, want er komen nu allerlei leuke dingen op me af.
Ik ben er ook van overtuigd dat het zwarte gat bij mij wel mee zal vallen, daar vind ik het allemaal veel te leuk voor! Ik zorg er wel voor dat ik iets te doen heb, van niets doen krijg ik slechte zin.

TEKST CARMEN FELIX

Wat maakt een feest perfect? In de videoreeks 'De aard van het feestje', gaat Jagerland met verschillende mensen mee hossen, om uit te zoeken hoe zij van hun feestje de mooiste plek op aarde maken. En dit, lieve kijkbuiskinderen, is alweer aflevering vijf.

Jagerland neemt je mee naar een stel uiterst lieve en trouwe Larpers. Deze mensen verkleden zich als fantasy-figuren uit vervlogen tijden en spelen een soort geimproviseerd verhaal na. Jagerland liep mee met de ridders van Elbaria die gek genoeg een onderzeeboot hebben waarmee ze de strijd aangaan met zeemonsters. De strijders vinden een geestverruimend zeewier waardoor je onder water kunt ademen en laten hieronder zien hoe je een feestje bouwt met al deze veelbelovende elementen.

Silhouette Collection

Cloudfactory is een collectief van kunstenaars en andere creatievelingen die samen producten ontwerpen en deze in hartje Amsterdam verkopen. Jessica Kersten en Carla IJff verzorgden een rondleiding door hun pop-up shop aan de Utrechtsestraat 105.

“Bijna alle producten worden door meerdere leden van het collectief gemaakt. Dit is handig, omdat je soms een idee hebt, maar het niet zelf kan uitvoeren. Zo ging het bijvoorbeeld ook met ´The Other Wind Cape´. Isabelle had het idee en het ontwerp, maar kon het niet in elkaar zitten. In het collectief zit een modeontwerpster die dit wel kan en zij zorgt dan dat het idee ook daadwerkelijk wordt gemaakt. Het is aan de ene kant heel handig, omdat je zo meer kan bereiken, maar aan de andere kant moet je ook iets van jezelf inleveren. Het is niet alleen jouw project, maar een gezamenlijk werk. Je kan dus geen groot ego hebben binnen Cloudfactory. Je werkt echt samen. “ Aldus Jessica.

The Other Wind Cape (Foto van Cloudfactory)

Deze regencape is overigens nog nooit verkocht. Dit ligt gedeeltelijk aan de prijs, maar stiekem ook wel aan het design. Als je al door de regen moet fietsen, heb je vaak geen zin in starende voorbijgangers, omdat je eruit ziet als een verregende dinosaurus. Het idee achter de cape is om mensen op te vrolijken als het regent. Een nobel idee, maar je moet het wel durven.

Een ander leuk ontwerp is het bow-tie booklet, ontworpen door o.a. Carla IJff. Het plan is om de bow-tie te introduceren op het boekenbal, waar de vlinderdas nog een chique accessoire is voor oude schrijvers en Arie Boomsma.

Bow-Tie Booklet (Foto van Nicole Marnati)

Hoewel het vaak druk is in de pop-up shop en er ook al veel verkocht wordt, loopt het nog niet storm in Nederland. Dit kan voor een groot deel aan de prijzen liggen, je zal er namelijk weinig vinden voor minder dan €100,-. Toch hebben ze veel leuke producten die, als je het geld hebt, zeker de moeite waard zijn.

Cloudfactory is nog open tot 17 juli.

Carla IJff en Jessica Kersten. Op de achtergrond het 'Creatures' behang.

Dirty Clothes Monsters boek en servies (Foto van Cloudfactory)

ESMEE DE HEER

Deze foto's van Lady Gaga zijn in 2007 door Darnell Scott gemaakt voor het magazine VAIN. Uiteraard zag ze er toen helemaal niet uit zoals ze er nu uit ziet. Ik sprak Darnell over de shoot en hoe hij er nu op terugkijkt. Tipje van de sluier: hij wordt er niet al te vrolijk van.

Als ik ook maar iets opgestoken heb van Zoolander en die ene keer dat ik op Google zocht naar plaatjes van pelsdierfokkerijen, dan is het wel dat de mode-industrie van pure boosaardigheid aan elkaar hangt. Hieronder volgt een opsomming van de -in mijn ogen- minst leuke mensen die op planeet mode verblijven.

Wat Ulrike Biets onlangs overkwam, maakt elke fotograaf wel eens mee. Ulrike had veel te veel mooie foto’s gemaakt tijdens een shoot voor VICE, wat problematisch werd toen we haar vroegen om een kleine selectie over te houden. Meestal beginnen meisjes te huilen als ze zich in een dergelijke stress-situatie bevinden. En hoewel Ulrike een taaie griet is, kon ook zij de waterval uit haar oogbollen niet bedwingen. Ik heb haar niet getroost, want ik was op dat moment niet echt bij haar in de buurt. Omdat de tranen de volgende dagen bleven vloeien en ze daarbij haar mailbox gebruikte om mij te vertellen hoe ongelukkig ze was, heb ik haar beloofd dat ze een tweede selectie mocht maken die we later online zouden zwieren. Bij deze. Ulrike, ben je gelukkig? Ik ook van jou.
 

FOTO’S: ULRIKE BIETS

TEKST: RINGO GOMEZ JORGE